Sharing Experience

കാശ്മീരി സുന്ദരി നേഹയുമൊത്തുള്ള ബാഗ്ലൂർ ദിനങ്ങൾ…

ഞാൻ ആക്സിഡന്റായി നാട്ടിൽ കിടക്കവെ ആണ് മറ്റൊരു ന്യൂജനറേഷൻ ബാങ്കിൻറെ ഓഫർ ലെറ്റർ വരുന്നത്. ട്രെയിനിംഗ് ബാഗ്ലൂരിൽ ആയിരുന്നു. അഞ്ചാറ് പല്ല് പോയിട്ടുണ്ട്, കയ്യിലും കാലിലുമൊക്കെ തൊലിയുരിഞ്ഞു മൊത്തം ഫ്രക്ച്ചർ ആയി കിടക്കുന്നുണ്ട്. ഒരാഴ്ച ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്ന് എന്റെയൊപ്പം പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ പഠിച്ച ഡെന്റൽ ഡോക്ടർ രാകേഷിനെ കണ്ട് പുതിയ പല്ല് വയ്ക്കാനുള്ള അളവൊക്കെ അവനെക്കൊണ്ടെടുപ്പിച്ചു ഞാൻ ബാഗ്ലൂരിലേക്ക് വണ്ടി കയറി.
ഗാന്ധിനഗർ സെക്കൻറ് സ്ട്രീറ്റിൽ ഇറങ്ങി നേരെ പോയത് കോറമംഗല ബ്രാഞ്ചിലേക്ക്. അവിടെ നിന്ന് കോർപ്പറേറ്റ് നെസ്റ്റെന്ന സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിലേക്കും. അവിടെയാണ് ട്രെയിനിംഗ് പിരീഡിൽ ഞങ്ങളുടെ താമസം ഏർപ്പാടാക്കിയിരിക്കുന്നത്. ആദ്യമെത്തിയ എനിക്ക് നല്ലൊരു ബാൽക്കെണിയോട് കൂടിയ റൂം തന്നെ കിട്ടി.
വൈകുന്നേരമാകുമ്പോഴേക്കും പല സ്ഥാലത്ത് നിന്നായി എല്ലാവരും എത്തിച്ചേർന്നു. രാത്രി കഞ്ഞിയിൽ തൈര് ഒഴിച്ചു കഴിക്കും. പകൽ ജ്യൂസും മറ്റും കുടിച്ചു വിശപ്പടക്കും.
ട്രെയിനിംഗ് തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ എൻറെ കാര്യങ്ങൾ ട്രെയിനർ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു. ഞാൻ ചുമ്മാ ഇരിക്കും. മിണ്ടിയാൽ അധികം സൗണ്ട് വെളിയിൽ വരില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മോക്ക് ഇന്റർവ്യൂവില നിന്നൊക്കെ രക്ഷപ്പെട്ട് സുഖ സുന്ദരമായി ഇരിക്കും. ആദ്യ ദിവസം എല്ലാവരും പരിചയപ്പെട്ടു. കുറെയധികം മലയാളികൾ. പിന്നെ കന്നഡ, തമിഴ്, ഒരാൾ മാത്രം കാശ്മീരി, നേഹ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പേര്. നല്ല തുടുത്ത ആപ്പിൾ പോലൊരു പെൺകുട്ടി.
ആദ്യ ദിവസം തന്നെ ഉച്ചയ്ക്ക് ഞാൻ ഫുഡ് കഴിക്കുമ്പോൾ നേഹ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. പക്ഷെ സഹതാപം എനിക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ അവളെ ഗൗനിക്കാതെ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഫുഡ് കഴിച്ചെഴുന്നേറ്റു.ട്രെയിനിംഗ് ക്ലാസിലും അടുത്തിരുന്നു. ഞാൻ അവൾക്ക് ഒരു കടലാസിൽ ഒരു കുറിപ്പെഴുതിക്കൊടുത്തു. “I hate senti”. അവൾ തിരിച്ചെഴുതി, “Don’t crush me…” എന്നിട്ടൊരു വളിച്ച ചിരിയും അതിൽ വരച്ചു വെച്ചു.
ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പരസ്പരം കുറേ സന്ദേശങ്ങൾ കൈമാറി. ഒടുവിൽ ട്രെയിനിംഗ് കഴിഞ്ഞു കാറിൽ ഒരുമിച്ചു മടങ്ങി. എൻറെ റൂമിൻറെ തൊട്ടു മുകളിലായിരുന്നു അവളുടെ മുറിയും. വൈകുന്നേരത്തെ ചായ കഴിഞ്ഞു ചുമ്മാ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ വന്നു വിളിച്ചു. സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുണ്ട്, കൂടെ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി. സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ നല്ലൊരു റെഡ് വൈനും വാങ്ങി.
രാത്രി ഏറെ വൈകും വരെ എൻറെ മുറിയുടെ ബാൽക്കെണിയിൽ ഞങ്ങളിരുന്ന് സിനിമ കണ്ടു. സംസാരിക്കാനുള്ള എൻറെ ബുദ്ധിമുട്ട് അവൾ പരിഹരിച്ചത് അവളുടെ കശ്മീർ കഥകൾ പറഞ്ഞായിരുന്നു. അമ്മയും അനിയത്തിയും മാത്രമേ അവൾക്കിപ്പോഴുള്ളൂ. അച്ചനും മൂത്ത ചേട്ടനും മാമനും കാർഗിൽ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ആ കുടുംബത്തിൻറെ മൊത്തം ഭാരവും അവളിലാണിപ്പോൾ. അതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും ദൂരെ ജോലികിട്ടിയപ്പോൾ വന്നതും.
രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസത്തെ ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രയും ട്രെയിനിങ്ങും ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ അടുപ്പിച്ചു. മൂന്ന് നേരവും ഭക്ഷണവും മറ്റു കാര്യങ്ങളും അവൾ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടയ്ക്കൊരു ദിവസം ഞങ്ങൾ കെയ്ക്കും വൈനും കുടിച്ചു അവളുടെ പിറന്നാൾ ആഘോഷിച്ചു. അന്ന് ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങിയത് ഏറെ വൈകിയായിരുന്നു.  ബാൽക്കെണിയിലിരുന്ന് സ്വപ്‌നങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു അവളുടെ മടിയിയിലിരുന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി.
ട്രെയിനിങിൻറെ അവസാന ദിവസമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അവൾക്കൊരു കോൾ വന്നു. വീട്ടിൽ നിന്നായിരുന്നു. ട്രെയിനിംഗ് കഴിയുന്നത് വരെ അവൾ ആകെ മൂഡോഫിലായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം റൂമിൽ വന്നപ്പോൾ പുറത്തിറങ്ങിയില്ല. ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ റൂമിൽ വന്ന് കുറേ കരഞ്ഞു. പിന്നെ വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. കോൾ വച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി. ഇത്രയും ദിവസം പറന്നു നടന്നവൾ ആകെ തളർന്ന് കിടക്കുന്നു.
പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ അവളെന്നെ വിളിച്ചു ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ പോയി. അവിടെനിന്ന് ഏതോ ഒരു ബസ്സിൽ കയറി ഡൽഹിക്ക് പോയി. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ വിളിച്ചു. പിന്നീട് വിളിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. ഞാൻ കുറേ ട്രൈ ചെയ്തു. ഒടുവിൽ ഓഫീസിൽ പോയി അഡ്രസ് തപ്പിയെടുത്ത് ഒരു കൂട്ടുകാരനെ വിളിച്ചു അന്വേഷിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കി. ദിവസങ്ങൾ കുറേ കഴിഞ്ഞു. ഒരു വിവരവും ഇല്ല. കൂട്ടുകാരൻ കാശ്മീരിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു മേജറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ വീടിനടുത്ത് ബോംബ് വീണ് വീടൊക്കെ തകർന്നു. സർക്കാരിൻറെ ഏതോ പുനരധിവാസ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് പോയി, പിന്നീട് മറ്റെവിടേക്കോ വീട് മാറി പോയി എന്നൊക്കെയാണ് അറിഞ്ഞത്.
ഞാൻ നാട്ടിൽ വന്ന് പല്ലൊക്കെ വെച്ചതിന് ശേഷം കണ്ണൂരിൽ പോയി ജോയിൻ ചെയ്തു. കുറേ നാൾ അതെ നമ്പർ മറ്റൊരു മൊബൈലിൽ ഇട്ട് കോൾ വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.
ഇന്നേക്ക് ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ട് എട്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞു.

Yogihttps://www.yogilive.in
ഏകദേശം പത്തു പതിനഞ്ചു വർഷമായി എൻറെ എഴുത്തുപുര സജീവമായിട്ട് പക്ഷെ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ആളും അനക്കവുമില്ലാതെ ആർക്കും വേണ്ടാതെ പൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.... ഇടയ്ക്ക് പലരും പറഞ്ഞു അതൊന്നു പൊടി തട്ടിയെടുക്കാൻ... എനിക്കെന്തോ അപ്പോഴത്ര താത്പര്യം തോന്നിയില്ല. പിന്നീടെപ്പോഴോ മനസ്സു വിങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു വീണ്ടും പഴയതൊക്കെ പൊടി തട്ടിയെടുക്കാൻ തോന്നലുണ്ടായത്... ആരെയും ബുദ്ദിമുട്ടിക്കാതെയുള്ള ബന്ധങ്ങളാണ് എൻറെ ജീവിതത്തിലുള്ളത്. ഓരോ ബന്ധങ്ങൾക്കും അതതു സമയത്ത് പ്രസക്തിയുണ്ട്. ഇപ്പോഴത്തെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രണവും എൻറെ കൈയ്യിലാണ്. നാളെ എന്ത് എന്നാർക്കുമറിയില്ല. ആ രഹസ്യമാണ് ജീവിതത്തിൻറെ ത്രിൽ. എന്തിനാണ് പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നത്...?? പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നതൊന്നും അതുപോലെ നടക്കാറില്ലല്ലോ... ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത് ജീവനാണ്. ആ ശക്തി നയിക്കുന്ന ദിശയിലങ്ങനെ പോകുന്നു. അത്രയേ പറയാനറിയൂ. ഞാനിങ്ങനെയാണ്‌. ഒതുക്കി ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച് വേറൊരാളാകാൻ പറ്റില്ല. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്. അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും മിസ്‌ ചെയ്യുന്നതായി തോന്നാറില്ല. ഇപ്പോഴെനിക്ക്‌ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്ല. ബാഗേജുകളില്ല. ജീവിതം ലൈറ്റ് ആയി. ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം, സ്പെയ്സ് ഇതെല്ലാം കിട്ടുന്നുണ്ട്. ജീവിതത്തെ കാൽപനികമായി കാണാറില്ല. കഥ, കവിത എന്നിവ വായിക്കും, ആസ്വദിക്കും, കാൽപനികത അതോടെ തീരും. എല്ലാറ്റിനും ഉപരിയായി എന്നെ എത്രത്തോളം നന്നാക്കാൻ പറ്റുമെന്നു നോക്കും. നോക്കാം എത്രത്തോളം നന്നാകുമെന്ന്... ഇതുവരെ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്നതിനെക്കാളും, ഇനിയെങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നതാണ് മുഖ്യം...!!!

Related Stories

Discover

ശബ്ദമില്ലാത്ത ഭാഷാധ്യാപകന്റെ ജീവിതസമരത്തിന് പരിസമാപ്തി

2017 ലെ സർജറിക്ക് ശേഷം ഡോ. ബാരേയ്ക്ക് സംസാരശേഷി നഷ്ടപ്പെടുകയും പിന്നീടദ്ദേഹം കമ്പ്യൂട്ടറും സ്പീക്കറും ഉപയോഗിച്ച് Text to Speach എന്ന സോഫ്റ്റ് വെയറിന്റെ അനന്തമായ സാധ്യതകളിലൂടെയാണ് മനോഹരമായി ക്ലാസ്സെടുത്തിരുന്നത്

Bold and Beautiful Helen of Sparta

വീട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോകുമ്പോൾ കമന്റടിച്ച ചെറുക്കനെ മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ കരണക്കുറ്റി നോക്കി പൊട്ടിച്ച ധന്യ, സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിൽ ലൈവ് പോകുമ്പോൾ മോശം കമന്റിട്ടവനെ പേരെടുത്ത് പറഞ്ഞ് പച്ചയ്ക്ക് ചീത്ത വിളിച്ച തന്റേടിയായ പെൺകുട്ടിയാണ്. അതേ സമയം അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് നോക്കി നടത്തുന്ന ഉത്തരവാദിത്ത ബോധമുള്ള ഒരു വ്യക്തി കൂടിയാണ് ധന്യ എന്ന് പറയാതെ വയ്യ.

Ranipuram – Ooty of Kerala

The breathtaking beauty of Ranipuram hill station of Kasargod is a major tourist attraction of Kerala

ആശാനക്ഷരമൊന്നു പിഴച്ചാൽ അമ്പത്തൊന്നു പിഴക്കും ശിഷ്യന്

പണ്ടൊക്കെ അധ്യാപനം പാഷൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോഴതൊരു ഫാഷനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പൈസയുള്ളവന് സ്റ്റാറ്റസ് സിംബലിന് വേണ്ടിയൊരു ജോലി. വീട്ടിൽ വെറുതേയിരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കാനൊരു ഇടത്താവളം. മറ്റൊന്നിലും വിജയിക്കാത്തപ്പോൾ പൈസ കൊടുത്ത് TTC ക്കോ BEd നോ ചേർന്ന് തട്ടിയും മുട്ടിയും പാസ്സായി ഒരു തലമുറയെ നശിപ്പിക്കാൻ കച്ചകെട്ടിയിറങ്ങുന്ന ചാവേറുകൾ.

അവയവദാനം

മസ്തിഷ്ക്കമരണം സംഭവിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമാണോ അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയുക എന്നത് സർവസാധാരണമായ സംശയമാണ്. അതേ എന്നാണ് ഉത്തരം. പക്ഷെ സ്വാഭാവിക മരണം സംഭവിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് കണ്ണിന്റെ നേത്രപടലങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യാം. ജീവിച്ചിരിക്കെയും നമുക്ക് അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയാം.

Photo-Prem

യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലൊക്കെ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനോഹരമായ കല്ലറയൊക്കെ പണിതുവെച്ചു സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവരെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവർ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം എന്നതൊക്കെ വളരെ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന വിൽപ്പത്രങ്ങളും എഴുതിവയ്ക്കാറുണ്ട്.

Popular Categories

Comments

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here