Sharing Experience

ജീവിതത്തിനുമപ്പുറം…

എറണാകുളം നോർത്ത് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോൾ രാവിലെ 10 മണി… പിന്നെ നേരെ ആലുവയിലേക്ക്, ശരവണാസിൽ കയറി 3 ഇടലി ഒരു ലൈറ്റ് ചായ.

സീ വ്യൂ അപ്പാർട്ട്മെന്റ് മൂന്നാമത്തെ ഫ്ലോർ, ഫ്ലാറ്റ് നമ്പർ 303…
ലക്ഷ്മിയുടെ ലോകം അതായിരുന്നു….
പപ്പയും മമ്മിയും സ്റ്റേറ്റ്സിൽ….

വല്ലപ്പോഴും കയറിവരുന്നൊരു വേലക്കാരി, അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കി പോകും….
ആ വലിയ ഫ്ലാറ്റിൽ അവളൊറ്റയ്ക്കാണ്…

വർഷത്തിലൊരിക്കൽ 10 ദിവസത്തെ ഹ്രസ്വ സന്ദർശനത്തിനു വരുന്ന പപ്പയും മമ്മിയും…
ഇതാണ് ലച്ചുവിന്റെ ലോകം…

ജേണലിസം വിദ്യാർത്ഥിയായ ലക്ഷ്മിയെ കണ്ടു മുട്ടിയത് മറൈൻ ഡ്രൈവിൽ വച്ചായിരുന്നു….
അന്ന് ഞങ്ങളൊരുമിച്ച് ബോൾഗാട്ടി പാലസുവരെ പോയി….
വേമ്പനാട്ടുകായലിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ കുതിച്ചു പായുന്ന സ്പീഡ് ബോട്ടിലായിരുന്നു അവളുടെ കമ്പം…
ഫോർട്ടുകൊച്ചിയിലൂടെ കടലയും കൊറിച്ച് നടന്ന് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല….

വീണ്ടും കാണാമെന്ന വാഗ്ദാനവുമായി അവൾ ആലുവയ്ക്കും ഞാൻ നോർത്ത് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്കും മടങ്ങി… 8 മണിയുടെ ബിക്കാനീർ എക്സ്പ്രസ്സിൽ ജയിപ്പൂരിലേക്ക് വണ്ടി കയറി…

രണ്ടുദിവസത്തെ മനം മടുപ്പിക്കുന്ന യാത്ര…

ട്രയിനിറങ്ങി ജന്തർ മന്തറിലേക്ക് ടാക്സി പിടിച്ചു….

മനസ്സുമുഴുവൻ ലക്ഷ്മിയായിരുന്നു….

അടുത്തുള്ള എസ്.റ്റി .ടി ബൂത്തിൽ കയറി ലക്ഷ്മിയെ വിളിച്ചു….
അവൾ നല്ല ലഹരിയിലാണെന്നു തോന്നുന്നു… നാവുകുഴഞ്ഞു സംസാരിക്കാൻ പോലും പറ്റാതെ എന്തൊക്കെയോ പുലഭ്യം പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു….

ഞാൻ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്ത് അടുത്തുള്ള ദാബയിൽ കയറി റൊട്ടിയും ദാലും കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കി…
റൂമിൽ വന്ന് കിടന്നപ്പോഴും ലക്ഷ്മിയായിരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ..

പപ്പയും മമ്മിയോടുമുള്ള ദേഷ്യം തീർക്കുന്നത് അവളങ്ങനെയൊക്കെയാണ്…
സ്നേഹം കിട്ടാതെ വളർന്നു വരുന്നതിൻറെ ഫ്രസ്ട്രേഷൻ….
രാത്രി തന്നെ ജോദ്പൂർ എയർപോട്ട് വഴി നെടുമ്പാശ്ശേരി വന്നിറങ്ങി….
നേരെ ആലുവായിലേക്ക്…

ചെന്ന് കയറുമ്പോൾ നേരം പുലർന്നിരുന്നു…
കുപ്പിയും ഗ്ലാസും….

താങ്ങിപിടിച്ച് ഷവറിനടിയിൽ നിർത്തിയപ്പോൾ ഒന്നുണർന്നു….

“നീയിപ്പൊ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്തത്… നിൻറെ ജോദ്പൂർ സുന്ദരി ചത്തുപോയോ…”
“ഇന്നലെ കിടന്നപ്പോൾ ഉറക്കം വന്നില്ലെടി….”
“നീയാരാ എൻറെ കെട്ടിയോനോ കാമുകനോ….”
“നിൻറെ തന്ത… മിണ്ടാതെ അവിടെ കിടന്നോ… ഞാനൊരു ചായ ഉണ്ടാക്കട്ടെ, നല്ല തല വേദന…”
“അതിനു വല്ലതും ഇരിപ്പുണ്ടെങ്കിലല്ലെ… ആ ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്നാൽ ജോണിവാക്കറുണ്ടാകും, അതൊന്നെടുത്ത് വീശ്.. തലവേദന അങ്ങ് യൂ.എസിലോട്ട് പോട്ടെ…”

നന്നായി ഉറങ്ങി… 3 മണിയായപ്പോൾ ലക്ഷ്മി വന്നു വിളിച്ചു…”സിദ്ദു, നമുക്കൊന്ന് പുറത്തെക്കിറങ്ങിയാലോ..??”
“ഞാനൊന്ന് ഫ്രഷാവട്ടെ…”

ആലുവാ മണപ്പുറത്തുകൂടി കുറേ നടന്നു… ദൂരെനിന്ന് ലൈറ്റ് ഹൗസിലെ വെളിച്ചം കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് അവളുടെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് കൂടുതൽ പ്രകാശം പരത്തിക്കൊണ്ട് കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു…

നേരെ ഇടപ്പള്ളി ഹൈവേയുടെ കോർണ്ണറിലെ തട്ടുകടയിലേക്ക് കയറിച്ചെന്നു…
ചൂട് ദോശയും കടലക്കറിയും കഴിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ റോഡിലെ വണ്ടികളുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

വീണ്ടും ആലുവ മണപ്പുറത്ത് ചെന്നിരുന്നു…

ഷിവാസിന്റെ കുഞ്ഞു ബോട്ടിൽ തുറന്ന് അവൾ ചിയേർസ് പറഞ്ഞു…

ഞാൻ ബാഗിൽ നിന്നും ചുരുട്ടെടുത്ത് പുകച്ച്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അവൾ ചന്ദ്രനെ നോക്കി കിടക്കുകയായിരുന്നു…

ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ ചെവിതുളച്ചു കയറി….

ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി പുഴയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടാക്കി….

തൽക്കാലത്തെയ്ക്ക് ആലുവാ മണപ്പുറത്തോട് വിടപറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇരുട്ടിനെ കീറി മുറിച്ച് വണ്ടി മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു….

ഫ്‌ളാഷ് ബാക്ക്…

കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ കളിച്ചു നടന്നിരുന്ന അവളെ ദിവസങ്ങളോളം മുറിയിലടച്ചു…
എണ്ണമയമുള്ള ആഹാരം കൊടുത്തു. ശരീരമാസകലം മഞ്ഞൾ തേച്ചു കുളിപ്പിച്ചു. വരുന്നവരൊക്കെ മധുരപലഹാരങ്ങളും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നു…

ഇന്നലെവരെ ആണ്‍ പെണ്‍ വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഓടിയും ചാടിയും മറിഞ്ഞും കളിച്ചിരുന്ന തന്നെ ഇപ്പോൾ വെളിയിലേക്ക് വിടാതായി. എല്ലാറ്റിനും നിയന്ത്രണം. ഈ പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ തനിക്കെന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നറിയാതെ ലക്ഷ്മി തേങ്ങി കരഞ്ഞു…

ലക്ഷ്മി ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്. ഏഴാം ക്ലാസ്സ് പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ് ഉത്സാഹത്തോടെ വീട്ടിൽ പോകാൻ ബാഗ് റെഡിയാക്കി കിടന്നപ്പോൾ പെട്ടന്നുറങ്ങിപ്പൊയി. രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ബെഡ്ഡിലും ഡ്രസ്സിലും രക്തം തളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നല്ല വയറു വേദന.
നിലവിളികേട്ട് മേട്രൻ ഓടിവന്നു.
“ലക്ഷ്മീ… എന്താ ബഹളം വച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്…??”
“മേ… മേ…മേഡം….” ലക്ഷ്മി ഉറക്കെ കരഞ്ഞു….
“Oh My God, മോള് കരയല്ലേ…”
മേട്രൻ മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ കൂട്ടി വന്ന് ലക്ഷ്മിയെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അമ്മയെ ഫോണ്‍ വിളിച്ചു വരുത്തി.
പിന്നീട് ലക്ഷ്മിയുടെ ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞതുകൊണ്ട് മുത്തശ്ശി വന്ന് കോടനാട്ടെക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
അമ്മ ആദ്യമായി എനിക്കു വേണ്ടി ഒരാഴ്ച ലീവെടുത്ത് സ്റ്റേറ്റ്സിൽ നിന്നും വന്നതാണ്.

ഏഴു ദിവസം എന്നെ ഒരു മുറിയിലാക്കി. എണ്ണ പലഹാരങ്ങൾ കുന്നുകണക്കിനു കൊണ്ടുവന്ന് മുന്നിൽ വയ്ക്കും. മുറിയ്ക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ പാടില്ല. ഏഴാം നാൾ കല്യാണം പോലൊരു ചടങ്ങ്. കുറേ സമ്മാനപൊതികൾ ആഭരണങ്ങൾ….

എല്ലാരും കൂടി മഞ്ഞൾ തേച്ചു കുളിപ്പിച്ചു. ശരീരത്തിനെന്തോക്കെയോ മാറ്റങ്ങൾ വരാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു കൂടി വെളുത്തിരിക്കുന്നു…

പിന്നെ എല്ലാ മാസവും അഞ്ചാം തീയതി ഇത് തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു… അവൾ ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

വണ്ടി ഫ്ലാറ്റിനു താഴെയുള്ള പാർക്കിങ്ങിൽ കയറ്റി ഞങ്ങൾ മുകളിലേക്ക് കയറി പോയി…

സമയം രണ്ടുമണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു…

ഹാളിലെ സോഫയിൽ കിടന്നുറങ്ങിപ്പോയി. നേരം വെളുത്തപ്പോൾ കുളിച്ച് കുറി തൊട്ട് കസവുമുണ്ടുടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയെ കണ്ടപ്പോൾ ആഭിജാത്യം തുളുമ്പുന്ന ഒരു നാട്ടിൻ പുറത്തുകാരിയെ പോലെ തോന്നി…

എൻറെ ചോദ്യ രൂപത്തിലുള്ള നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം..
“അമ്പലത്തിൽ പോയൊന്നു തൊഴുതിട്ട് വരാം… അപ്പോഴേക്കും പോന്നു മോൻ പോയി കുളിച്ച് റെഡിയായി നിൽക്കൂ… നമുക്കൊരിടം വരെ പോകാനുണ്ട്..””

ജഗ്വാർ XJ യുടെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് FM റേഡിയോ ട്യൂണ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു, “എങ്ങോട്ടാ ടി… രാവിലെതന്നെ കെട്ടിയെടുക്കുന്നത്…??”
“ഹേയ്…കൂൾ…ഡിയർ… കാണിച്ചു തരാം..”

കവലയിലെത്തിയപ്പോൾ കാർ പതുക്കെ സൈടാക്കി..
“സിദ്ധു… വൺ മിനിട്ട്..”
“ഉം..”

ഒരു കെട്ടു സാധങ്ങൾ, കടയിലെ ചെറുക്കൻ കൊണ്ട് വന്ന് കാറിൻറെ ഡിക്കിയിൽ വച്ചു പോയി… കുറച്ചു കെട്ട് കാറിൻറെ പിൻ സീറ്റിലും..

കാർ പതുക്കെ നീങ്ങി, ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖത്ത് ഇതുവരെ കാണാത്ത പ്രകാശം… FM റേഡിയോയിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന മെലഡി ഗാനത്തിനൊപ്പം മൂളി സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ താളം പിടിക്കുന്നുണ്ട്….

വലിയൊരു കവാടവും കടന്ന് കാർ നീങ്ങി. നീണ്ടു കിടക്കുന്നൊരു കെട്ടിടത്തിൻറെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി, തുടർച്ചയായി ഹോണടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…

കുറേ കുട്ടികൾ ഓടി വന്ന് കാറിനു ചുറ്റും കൂടി നിന്നു…

പിറകിലെ സീറ്റിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഒരു പൊതിയെടുത്ത് അവളിറങ്ങി… ബോക്സിലുള്ള മധുര പലഹാരങ്ങൾ കുട്ടികൾക്ക് കൊടുക്കുന്നതും നോക്കി ഞാൻ പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി..

നവജ്യോതിസ് ഓർഫനേജ്…. ഒരു വലിയ ബോർഡ് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു…

ലക്ഷ്മി കുട്ടികൾക്കൊപ്പം ഓടിച്ചാടി നടക്കുന്നത് കണ്ടു… ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ…

ഈ ലക്ഷ്മി തന്നെയാണോ കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ മൂക്ക് മുട്ടെ മദ്യപിച്ച് ബോധമില്ലാതെ കിടന്നത്…!!!

അവിടത്തെ സഹായി വന്ന് ഡിക്കി തുറന്ന് സാധങ്ങൾ എടുത്തു കൊണ്ടുപോകാൻ നേരം..
“ആരാ… മനസ്സിലായില്ല..??”
” ഞാ… ഞാൻ ലക്ഷ്മിയുടെ ഫ്രണ്ടാ… സിദ്ധു… സിദ്ധാർത്ഥ്…”
“ലക്ഷ്മി മോളുടെ ഫ്രണ്ടാ,…. മോള് ഇടയ്ക്കിങ്ങനെ കയറി വരും… കുറേ പലഹാരങ്ങളും സമ്മാനങ്ങളുമായി… ഇവിടത്തെ കുട്ട്യോൾക്ക് മോളെ ജീവനാ..”
ഞാൻ ചിരിച്ചു…
അകത്ത് മണി മുഴങ്ങി…
കുട്ടികൾ കൂട്ടമായി ഓടിപ്പോയി…
ലക്ഷ്മി വന്നു.. “സിദ്ധു, വാ…ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പോകാം…”
ഞാൻ നടന്നു…ലക്ഷ്മിയും സഹായിയും കൂടി എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം വിളമ്പി… കൂട്ടത്തിൽ ഞാനും ഇരുന്നു…
ലക്ഷ്മി കൈയ്യില്ലാത്തൊരു കുട്ടിക്ക് ചോറ് വാരി കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടു…
എത്ര സന്തോഷവതിയാണവൾ…

ഒന്നിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്കുള്ള പരകായ പ്രവേശം…

കുട്ടികളോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോഴും ലക്ഷ്മിയുടെ മനസ്സ് അവർക്കൊപ്പമായിരുന്നു….

ആ മലഞ്ചെരുവുകൾക്കിടയിലൂടെ കാർ പതുക്കെ നിരങ്ങിയിറങ്ങി….

Yogihttps://www.yogilive.in
ഏകദേശം പത്തു പതിനഞ്ചു വർഷമായി എൻറെ എഴുത്തുപുര സജീവമായിട്ട് പക്ഷെ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ആളും അനക്കവുമില്ലാതെ ആർക്കും വേണ്ടാതെ പൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.... ഇടയ്ക്ക് പലരും പറഞ്ഞു അതൊന്നു പൊടി തട്ടിയെടുക്കാൻ... എനിക്കെന്തോ അപ്പോഴത്ര താത്പര്യം തോന്നിയില്ല. പിന്നീടെപ്പോഴോ മനസ്സു വിങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണു വീണ്ടും പഴയതൊക്കെ പൊടി തട്ടിയെടുക്കാൻ തോന്നലുണ്ടായത്... ആരെയും ബുദ്ദിമുട്ടിക്കാതെയുള്ള ബന്ധങ്ങളാണ് എൻറെ ജീവിതത്തിലുള്ളത്. ഓരോ ബന്ധങ്ങൾക്കും അതതു സമയത്ത് പ്രസക്തിയുണ്ട്. ഇപ്പോഴത്തെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രണവും എൻറെ കൈയ്യിലാണ്. നാളെ എന്ത് എന്നാർക്കുമറിയില്ല. ആ രഹസ്യമാണ് ജീവിതത്തിൻറെ ത്രിൽ. എന്തിനാണ് പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നത്...?? പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നതൊന്നും അതുപോലെ നടക്കാറില്ലല്ലോ... ജീവിതത്തെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നത് ജീവനാണ്. ആ ശക്തി നയിക്കുന്ന ദിശയിലങ്ങനെ പോകുന്നു. അത്രയേ പറയാനറിയൂ. ഞാനിങ്ങനെയാണ്‌. ഒതുക്കി ചിന്തിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച് വേറൊരാളാകാൻ പറ്റില്ല. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്. അതുകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും മിസ്‌ ചെയ്യുന്നതായി തോന്നാറില്ല. ഇപ്പോഴെനിക്ക്‌ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്ല. ബാഗേജുകളില്ല. ജീവിതം ലൈറ്റ് ആയി. ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം, സ്പെയ്സ് ഇതെല്ലാം കിട്ടുന്നുണ്ട്. ജീവിതത്തെ കാൽപനികമായി കാണാറില്ല. കഥ, കവിത എന്നിവ വായിക്കും, ആസ്വദിക്കും, കാൽപനികത അതോടെ തീരും. എല്ലാറ്റിനും ഉപരിയായി എന്നെ എത്രത്തോളം നന്നാക്കാൻ പറ്റുമെന്നു നോക്കും. നോക്കാം എത്രത്തോളം നന്നാകുമെന്ന്... ഇതുവരെ എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്നതിനെക്കാളും, ഇനിയെങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്നതാണ് മുഖ്യം...!!!

Related Stories

Discover

ശബ്ദമില്ലാത്ത ഭാഷാധ്യാപകന്റെ ജീവിതസമരത്തിന് പരിസമാപ്തി

2017 ലെ സർജറിക്ക് ശേഷം ഡോ. ബാരേയ്ക്ക് സംസാരശേഷി നഷ്ടപ്പെടുകയും പിന്നീടദ്ദേഹം കമ്പ്യൂട്ടറും സ്പീക്കറും ഉപയോഗിച്ച് Text to Speach എന്ന സോഫ്റ്റ് വെയറിന്റെ അനന്തമായ സാധ്യതകളിലൂടെയാണ് മനോഹരമായി ക്ലാസ്സെടുത്തിരുന്നത്

Bold and Beautiful Helen of Sparta

വീട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോകുമ്പോൾ കമന്റടിച്ച ചെറുക്കനെ മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ കരണക്കുറ്റി നോക്കി പൊട്ടിച്ച ധന്യ, സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിൽ ലൈവ് പോകുമ്പോൾ മോശം കമന്റിട്ടവനെ പേരെടുത്ത് പറഞ്ഞ് പച്ചയ്ക്ക് ചീത്ത വിളിച്ച തന്റേടിയായ പെൺകുട്ടിയാണ്. അതേ സമയം അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് നോക്കി നടത്തുന്ന ഉത്തരവാദിത്ത ബോധമുള്ള ഒരു വ്യക്തി കൂടിയാണ് ധന്യ എന്ന് പറയാതെ വയ്യ.

Ranipuram – Ooty of Kerala

The breathtaking beauty of Ranipuram hill station of Kasargod is a major tourist attraction of Kerala

ആശാനക്ഷരമൊന്നു പിഴച്ചാൽ അമ്പത്തൊന്നു പിഴക്കും ശിഷ്യന്

പണ്ടൊക്കെ അധ്യാപനം പാഷൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോഴതൊരു ഫാഷനായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പൈസയുള്ളവന് സ്റ്റാറ്റസ് സിംബലിന് വേണ്ടിയൊരു ജോലി. വീട്ടിൽ വെറുതേയിരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കാനൊരു ഇടത്താവളം. മറ്റൊന്നിലും വിജയിക്കാത്തപ്പോൾ പൈസ കൊടുത്ത് TTC ക്കോ BEd നോ ചേർന്ന് തട്ടിയും മുട്ടിയും പാസ്സായി ഒരു തലമുറയെ നശിപ്പിക്കാൻ കച്ചകെട്ടിയിറങ്ങുന്ന ചാവേറുകൾ.

അവയവദാനം

മസ്തിഷ്ക്കമരണം സംഭവിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മാത്രമാണോ അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യാൻ കഴിയുക എന്നത് സർവസാധാരണമായ സംശയമാണ്. അതേ എന്നാണ് ഉത്തരം. പക്ഷെ സ്വാഭാവിക മരണം സംഭവിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് കണ്ണിന്റെ നേത്രപടലങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യാം. ജീവിച്ചിരിക്കെയും നമുക്ക് അവയവങ്ങൾ ദാനം ചെയാം.

Photo-Prem

യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലൊക്കെ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനോഹരമായ കല്ലറയൊക്കെ പണിതുവെച്ചു സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവരെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവർ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം എന്നതൊക്കെ വളരെ വിശദമായി പ്രതിപാദിക്കുന്ന വിൽപ്പത്രങ്ങളും എഴുതിവയ്ക്കാറുണ്ട്.

Popular Categories

Comments

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here